Victoria’s Secret en Polo Ralph Lauren model Bridget Malcolm vertelt over een stille strijd die door velen in de mode-industrie wordt gedeeld: een langdurige, interne ‘oorlog’ met het lichaamsbeeld. Via een reeks openhartige berichten op Instagram en haar persoonlijke blog beschreef Malcolm haar reis van chronische ontevredenheid over het lichaam naar een bewuste poging om haar mentale welzijn terug te winnen.
De cyclus van vergelijking doorbreken
Ruim tien jaar lang werd Malcolms relatie met haar fysieke zelf gedicteerd door externe verwachtingen. Ondanks dat ze een lichaamsbouw behield die velen als fit zouden beschouwen, onthulde ze dat haar vaak werd verteld dat ze moest afvallen – een cyclus die ze gedurende haar hele carrière als constant beschrijft.
Om uit deze psychologische spiraal te breken, ondernam Malcolm drastische stappen om de ‘referentiepunten’ die haar angst voedden, te verwijderen. Haar proces omvatte:
- Meetinstrumenten elimineren: Ze gooide haar weegschaal en meetlinten weg.
- Visuele triggers verwijderd: Ze heeft ‘voortgangsschoten’ en selfies in de sportschool verwijderd.
- De kledingkast opruimen: Ze heeft kleding uit haar kleinste maten weggedaan om te voorkomen dat ze haar huidige zelf vergelijkt met een eerdere versie van haar lichaam.
- Beëindiging van “lichaamscontrole”: Ze stopte met de dwangmatige gewoonte om voortdurend naar haar uiterlijk in spiegels te kijken.
De moeilijkheid van het afleren van 12 jaar conditionering
De overgang naar een lichaamspositieve mindset is geen naadloos of gemakkelijk proces geweest. Malcolm beschreef de mentale strijd als ‘twee stappen vooruit, één en driekwart stap terug’, waarbij hij opmerkte dat zelfs na veranderingen in levensstijl de interne stem van zelfkritiek hardnekkig blijft.
Ze benadrukte hoe moeilijk het is om de opdringerige gedachten die aan het eind van de dag opkomen het zwijgen op te leggen – gedachten die geobsedeerd zijn door calorie-inname, veranderingen in het dieet of de waargenomen behoefte om harder te trainen. Deze strijd benadrukt een bredere trend in de welzijns- en mode-industrie: de moeilijkheid om eigenwaarde los te koppelen van fysieke maatstaven zoals gewicht of kledingmaat.
Een nieuwe definitie van vrijheid
Ondanks de aanhoudende mentale hindernissen meldt Malcolm een aanzienlijke verandering in haar levensstijl en mentaliteit. Ze is overgegaan op een meer intuïtieve benadering van gezondheid, waarbij ze zich concentreert op eten zonder schuldgevoel en weigert haar ‘jeansmaat’ haar waarde te laten bepalen.
“Ik ben aangekomen. En het kan me niets schelen. Mijn leven is zoveel meer dan mijn jeansmaat.”
Haar transparantie heeft diepe weerklank gevonden bij haar volgers, wat heeft geleid tot een golf van steun en gedeelde verhalen over body shaming en de druk om een specifieke esthetiek te behouden.
Conclusie
De reis van Bridget Malcolm illustreert dat lichaamspositiviteit vaak een moeilijk, niet-lineair proces is van het afleren van jarenlange maatschappelijke conditionering. Haar verhaal herinnert ons eraan dat het terugwinnen van je identiteit op basis van fysieke maatstaven een geleidelijke daad is van jezelf bevrijden.
