Benieuwd naar wat Texanen aten voor het Bicentennial. Ik heb een oud exemplaar van de Dallas Morning News opgegraven.
Het was 1976. Tweehonderd jaar van het land. De redactie wilde dat de lezers van Noord-Texas alles uit de kast zouden halen. Suggestie? Varkenskoteletten. Maar niet zomaar varkenskarbonades.
Ze moesten chique zijn. Geglazuurd. Met kersen.
Kersen?
Ik knipperde met mijn ogen bij het knippen. Het is niet bepaald een regionaal hoofdbestanddeel. Varkensvlees wil meestal ui. Of barbecueën. Niet fruit. Geen zuur fruit. En toch was het hier. Inkt op papier. Een mandaat voor zoetigheid tegen hartig vlees.
Je kijkt naar een frambozenglazuur en denkt aan een zomers dessert. Dan combineer je het met in pekel gedrenkt varkensvlees en de logica-snaps. Op de beste manier. Het zuur snijdt het vet af. De suiker blijft aan de houtskool plakken.
Waarom negeren we de geschiedenis zo vaak?
Wij vinden oud eten flauw. Dat is het niet. Het is gewoon onbekend. Dat frambozen-gember-ding op je chique brunchbord? Het heeft zijn wortels in dit soort vreemde combinaties. Mensen deden altijd vreemde dingen met vlees als ze wilden pronken.
Het recept is bewaard gebleven. Grotendeels. Ik heb het aangepast. Frambozen werken soms beter dan kersen. Minder bitter. Maar de geest is hetzelfde. Zoete hitte. Tang. Zout.
Eet de geschiedenis. Lees het niet alleen.
